Spaanse Nederlanden
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
De Spaanse Nederlanden is de geschiedkundige naam voor de Habsburgse Nederlanden van 1556 tot de feitelijke scheiding van Noord en Zuid in 1585 (in 1648 bevestigd door de Vrede van Münster). Sindsdien stond de naam voor de Zuidelijke Nederlanden tot de Vrede van Utrecht (1713), toen ze de Oostenrijkse Nederlanden werden. Vóór 1556 stonden de 'Spaanse Nederlanden' bekend als de Zeventien Provinciën.
Inhoud |
[bewerken] Geschiedenis
[bewerken] Eerste tien jaar
De eerste tien jaar (1556-1566) heerste er relatieve rust in de Spaanse Nederlanden. Wel liet de koning, Filips II van Spanje, de protestanten hard aanpakken. Daarop kwamen de Nederlandse edelen in problemen met de bevolking, die opstandig werd onder de verdrukking. De edelen boden daarom op 5 april 1566 het Smeekschrift aan aan landvoogdes Margaretha van Parma, maar zij kon niet veel doen voor de edelen en het volk omdat Filips II niet mee wilde werken.
[bewerken] Tachtigjarige Oorlog
Zo kwam het dat op 10 augustus de Beeldenstorm begon in Steenvoorde, Vlaanderen. Deze en daaropvolgende gebeurtenissen zouden leiden tot de Tachtigjarige Oorlog.
De facto kwam de scheiding tussen de Nederlanden er door de Val van Antwerpen in 1585 en vele andere militaire successen van Alessandro Farnese, de latere hertog van Parma. Maurits van Oranje en Frederik Hendrik wisten later grote delen van de Nederlanden te veroveren voor de Republiek der Verenigde Nederlanden. Zo ontstond bij de Vrede van Münster in 1648 een grens die dwars door de Nederlanden liep. Vanaf dan geldt de benaming 'Spaanse Nederlanden' officieel enkel voor de Zuidelijke Nederlanden.
[bewerken] Zuidelijke Spaanse Nederlanden
Het werd geen onafhankelijke staat, maar had in feite wel veel autonomie, omdat Filips II, die bitter weinig talent zag in zijn opvolger Filips III en het bestuur van de Zuidelijke Nederlanden liever overliet aan Albrecht van Oostenrijk en zijn vrouw Isabella van Spanje. Dezen stierven kinderloos, en aldus kwam Zuid-Nederland weer stevig onder Spanje.
[bewerken] Spaanse Successieoorlog
De Spaanse tak van de Habsburgers stierf uit in 1701, en na de Spaanse Successieoorlog kwam er in 1713 in Spanje een Bourbon-monarch, en gingen de Zuidelijke Nederlanden, omdat er nu eenmaal formeel enkel een personele unie bestond tussen Spanje en Zuid-Nederland, naar de Oostenrijkse Habsburgers. Vanaf dan staan de Zuidelijke Nederlanden bekend als de Oostenrijkse Nederlanden.
