Johan Sanctorum
Uit Wikipedia, de vrije encyclopedie
Johan Sanctorum (Oostende, 23 juni 1954) is een Vlaams cultuurfilosoof en publicist.
Inhoud |
[bewerken] Biografie
Na studies filosofie aan de Vrije Universiteit Brussel bij o.m. L. Flam en L. Apostel, gaf hij in de jaren ’80 het tijdschrift “O” uit, een soort kruisbestuiving tussen journalistiek en metafysica.
Tussen 1994 en 1999 was hij actief als regisseur/dramaturg in opera en muziektheater.
Van 2000 tot 2003 was hij consultant bij het communicatiebureau van Noël Slangen, een inside-ervaring die zijn visie op spindoctors en politieke marketing grondig zou beïnvloeden. Een reeks kritische artikels rond de communicatiebusiness leverde hem een aanklacht op van Noël Slangen, maar Sanctorum won het proces.
In 2003 kwam hij in contact met de Italiaanse architect/urbanist Aldo Rossi, wat het begin werd van een duurzame samenwerking. Hieruit vloeide o.m. 'Passione Urbana' (2006) voort, een boek over stedelijke architectuur en stadsherwaardering. Een Hasselts architectenbureau sponsorde het project. Sinds 2004 publiceert hij in tal van tijdschriften en magazines (o.m. in De Standaard, De Morgen, Deng-magazine, Menzo, Streven, Ons Erfdeel, Doorbraak, meervoud, Forum), geeft lezingen, en onderhoudt een eigen website. Cultuur, politiek, media, onderwijs, stad en architectuur, zijn dikwijls weerkerende thema's.
Sanctorum is ook een veelgevraagd redenaar, en sprak o.m. de laudatio uit voor komiek Urbanus (Prijs van de Vrijheid, 2007), en voor filmmaker Jan Verheyen (erepenning Albert De Cuyper, 2008)
[bewerken] Standpunten en stijl
Sanctorum is een typisch voorbeeld van een hybride, postmoderne intellectueel, met een creatief-artistieke poot (vooral muziek, literatuur en theater), en een filosofisch-wetenschappelijke, vooral beïnvloed door de Franse filosofie (Foucault, Baudrillard e.a.)
Hij is een controversieel en eigenzinnig figuur in het Vlaamse culturele landschap, en neemt intensief deel aan het maatschappelijk debat. Men verwijt hem soms ideologische onduidelijkheid. Veeleer "links" lijken zijn ecologische invalshoek, zijn kritiek op het globalistische neoliberalisme en bv. zijn stellingname pro de Palestijnse zaak. Maar door zijn kritiek op het "politiek-correcte" denken, zijn sympathie voor het Vlaamse onafhankelijkheidsstreven en zijn discours rond identiteit, wordt hij ook door rechts geclaimd. Zelf noemt hij zich "politiek dakloos" en intellectueel een anarchist, in de zin van Paul Feyerabend. Fons Elders, emeritus hoogleraar filosofie aan de Universiteit voor Humanistiek te Utrecht noemt Sanctorum zelfs een 21ste-eeuwse Voltaire.
In april 2009 veroorzaakte Sanctorum een mediastorm en een controverse rond een door hem opgestelde "Open Brief", verschenen in De Standaard van 9 april, waarin 36 Vlamingen (waaronder Etienne Vermeersch) openlijk de "Jacobijnse dictatuur van het politiek-correcte denken in media en cultuur" aan de kaak stelden. De ondertekenaars pleiten voor een open intellectueel klimaat in Vlaanderen zonder cordons en taboes, en klagen o.m. de betuttelende houding aan van de overkoepelende organisatie boek.be, die sommige schrijvers en uitgevers buiten het circuit houdt. De naam die een criticus aan de groep gaf, "de drie keer dirty dozen", werd door hen als een geuzentitel aangenomen.
[bewerken] Publicaties
Sanctorum beoefent bij voorkeur de kunst van het essay, dat zijn weg vindt via het internet en allerlei tijdschriften en magazines. Recent werden een aantal essays gebundeld, waarbij hij bij voorkeur ook andere bevriende auteurs aan het woord laat.
Na "Passione Urbana" (2006) verscheen in september 2008 zijn essaybundel "De islam in Europa: dialoog of clash?", waarin ook bijdragen van o.m. Benno Barnard, Geert van Istendael en Jan De Pauw zijn opgenomen. Het boek verwekte door zijn islamkritische houding veel opschudding en wilde, naar eigen zeggen, 'bepaalde taboes in het politiek-correcte denken doorbreken'.
In januari 2009 kwam het boek "De Vlaamse Republiek: van utopie tot project" uit, waarin Johan Sanctorum zeer kritisch de Belgische constructie analyseert, en Vlaams onafhankelijkheidsstreven herverbindt met het Europese republikeinse gedachtengoed. Ook met bijdragen van o.m. Matthias Storme, Ludo Abicht, Brecht Arnaert en Eric Defoort.
Verder bijdragen voor o.m. “Anders zichtbaar. De visuele constructie van het humanisme” (VUBPress, Brussel, 2009), "Podiumkunst van de toekomst" (Conservatorium Antwerpen, 2009) en het Huldeboek Leopold Flam (voorzien juni 2010).
